با افزایش تمایل گردشگران به حضور در فضاهای بومی، موضوع امنیت اقامتگاههای بومگردی به یکی از اولویتهای اصلی نهادهای نظارتی و فعالان بخش خصوصی تبدیل شده است. برخلاف هتلهای ستارهدار که از پروتکلهای حفاظتی یکسانی تبعیت میکنند، بومگردیها به دلیل بافت سنتی و پراکندگی جغرافیایی، با چالشهای منحصربهفردی در برقراری توازن میان حفظ اصالت (بافت سنتی) و تأمین امنیت روبرو هستند.
بخش عمدهای از متقاضیان سفر، در کنار شاخصهای ظاهری، ایمنی فیزیکی و روانی را به عنوان اصلیترین معیار انتخاب مقصد تعیین میکنند. از این رو، هرگونه مشکل در امنیت اقامتگاهها بر زنجیره ارزش اشتغال روستایی و تمایل بخش خصوصی به سرمایهگذاریهای کلان تاثیر منفی خواهد گذاشت. تبدیل ساختارهای سنتی و خانههای روستایی به مراکز جذب مسافران داخلی و بینالمللی، نقشی کلیدی در مهاجرت معکوس و تقویت پایههای اقتصادی مناطق محروم ایفا میکند. از این رو، تدوین بخشنامههای جدید برای نظارت در این واحدها، ضروری به نظر میرسد.
در حال حاضر، بسیاری از مالکان این واحدها با سرمایهگذاری بر روی زیرساختهای هوشمند و تجهیزات مدرن، سعی در ارتقای سطح کیفی خدمات خود دارند. با این حال، کارشناسان معتقدند که بدون حمایتهای قانونی و تمرکز بر ظرفیتهای مردمی در حوزه گردشگری، نمیتوان انتظار جهش بزرگی در این بخش داشت. سرمایهگذاری برای امنیت اقامتگاههای بومگردی ضامن سلامت مسافران است و از املاک مردم در روستاها و مناطق محروم نیز محافظت میکند.
جذب مسافران داخلی و بینالمللی
چالشهای زیرساختی و خلاءهای ضوابط اجرایی
بررسی وضعیت موجود نشان میدهد که بخش مهمی از چالشهای ایمنی در واحدهای بومگردی، ریشه در عدم توسعه زیرساختهای پایه روستایی دارد. نوسانات پایدار در شبکههای توزیع برق، ضعف در روشنایی معابر و عدم پایداری شبکههای ارتباطی، کارایی سیستمهای حفاظتی را در شرایط بحرانی کاهش میدهد. علاوه بر این، عدم انطباق کامل برخی سازههای سنتی با آییننامههای مصوب ساختمانی، ریسکهای اجرایی مالکان را در مواجهه با حوادث غیرمترقبه افزایش داده است.
در همین راستا، مدیریت حریم خصوصی و استقرار بهینه سیستمهای پایش تصویری نامحسوس از دیگر موضوعات چالشبرانگیز این نظام صنفی به شمار میرود. بر اساس ضوابط جاری، نصب تجهیزات نظارتی مانند دوربین دام صرفاً در فضاهای عمومی نظیر راهروها، محوطههای باز و مبادی ورودی مجاز بوده و هرگونه کاربری در فضاهای اقامتی ممنوع است.
بیشتر بخوانید: چالشهای امنیتی اقامتگاههای بومگردی در ایران
اقامتگاههای بومگردی
راهکارهای ارتقای پایداری و ایمنی اقامتگاههای بومی
برای عبور از چالشهای ساختاری فعلی و دستیابی به مدل توسعه پایدار، اجرای سه محور عملیاتی در اولویت قرار دارد:
تدوین شیوهنامههای بومی: یکپارچهسازی ضوابط صدور مجوز با محوریت الزام به نصب سیستمهای اعلام حریق و قفلهای هوشمند متناسب با اقلیم.
توسعه سرمایهگذاری زیرساختی: تقویت شبکههای نوسانگیر برق و ارتقای پوشش آنتندهی در روستاهای هدف گردشگری توسط نهادهای متولی.
آموزش تخصصی جوامع محلی: برگزاری دورههای دورهای مدیریت بحران و پدافند غیرعامل برای متصدیان واحدهای اقامتی جهت مواجهه اصولی با تهدیدات احتمالی.
تجربههای موفق در مناطق تاریخی نظیر کاشان و یزد اثبات کرده است که همافزایی میان نهادهای انتظامی، تشکلهای صنفی و جامعه محلی، پایدارترین شبکه امنیت محیطی را ایجاد میکند. در نهایت، تبدیل شدن بومگردی به یک موتور محرک اقتصادی، مستلزم عبور از نگاه سنتی و حرکت به سمت حرفهایگری در مدیریت ریسک است. تنها در این صورت است که میتوان سهم گردشگری روستایی را در تولید ناخالص داخلی به شکلی معنادار افزایش داد.
ارسال دیدگاه
نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.