بار دیگر نام تهران در صدر فهرست آلودهترین شهرهای جهان قرار گرفت؛ در حالی که پکن، که روزی نماد آلودگی بود، امروز با حکمرانی قوی و برنامهای منسجم به الگویی جهانی تبدیل شده است. این موفقیت پرسش جدی در برابر مدیریت شهری تهران قرار میدهد: چرا ارادهای برای آبی شدن آسمان پایتخت نداریم؟
۱۷ سال پس از تصویب طرح جامع حمل و نقل، تهران نه تنها به ناوگان ۱۱ هزار دستگاه اتوبوس مورد وعده نرسیده، که در انبوهی از آمارهای متناقض مسئولان و مدیریتی مبتنی بر «پاسخ به بحران» به جای «برنامهریزی برای آینده» گرفتار آمده است. یک کارشناس مدیریت شهری برای شکستن این چرخه معیوب، راهکارهای عملی «تأمین مالی جمعی» و «واگذاری بهرهبرداری به بخش خصوصی» را پیشنهاد میکند.
